امشب به هيچ وجه  دلم باز نميشود

تمام شب حيران تو بودم :

چشمانت پرسوز و انديشه ي خواب به سرت نبود

وَه چه عارفانه در آن هنگام نجوا ميکردم  با تو : 

                                   - چرا شب زنده داري ؟؟

به وقت سپيده پرسيدم : حاجتت روا شد ؟؟؟

به آهي گفتي :

تمام ِشب ، دل به درياي دعا زدم تا حاجتم نوميدانه معجزه شود

                                        تو ، رهايم  نميکني

من بودم ویک درخت

یک نیمکت ، یک روح خسته

چند برگ زرد ،

 یک قلب شکسته

 و سنگینی یک نگاه عاشقانه .......

آن غریبه چه در ذهنش بود ؟؟؟؟

انگار او هم نقاب زده 

     صورتکی  معصومانه

احتمالاً میخواست تلافی کند

 زخمهایی که کسان دیگر نهادند ، بر دلش یادگاری

شاید هم واقعاً عاشق بود ،

میخواست تمام دنیایش باشم ،

خالی از فریب و تظاهری

شاید هم می اندیشید به احساسات کودکانه ام ،

عشق را برایم به تصویر کشد

آن وقت به ویرانه هایش بخندد

چون اشک مرا ریخت بخندد

 به حماقت ِ من بخندد

آن غریبه کدامین بود؟؟؟؟

همیشه تردید داشتم ، تردید :

به آن رهگذر دیوانه ای که روی درخت میان ِ

 قلب شکسته  حک میکند تیر نگاهی

به آن دلباخته ای که معشوق ستمگرش را التماس میکند

 با اشک و آهی

 وانگاه دست به آسمان : خدایا دوستش داشتم

                                       تو گواهی

به آن مغروریکه ، نظر به یار ِ مطلوب ،

غرور چندین ساله اش را  میشکند

      مرهم ، پک  به سیگار میزند

به آن پسرک که میگوید :

              دختر ِ باران ، غصه ات را به من بسپار

              خدا رااااا ، بس کن این قصه ی اندوهبار

حال من ماندم  و یک اطاق کوچک

                          روحی غمین ،

               یک میز و چند کاغذ مچاله

                    دل ِ آشفته و قلبی حزین

  انگار خواب نما شدم   

نه نیمکتی ، نه باغی ،  نه درختی

 نه آن غریبه.......

امشب سرم سنگین شده ،

میروم کنار پنجره و آرام میگزارمش میان ِ دفتر شعرم

ناگاه صدای فریادی آسایش مرا درهم میکوبد

آ ه ه ه  ...

او کیست که بی اجازه نشسته درون من

ودلش هر چه خواست میگوید :

 چه شد آن دل تپیدنها

 دیگر تورا یک لبخند عاشقانه ، مشتاق نیست

 چرا چشم بیگناهی به تو بنگرد ،

                          گویی : دام فریبی ست

نگاه خاموشت نمی خندد به روی زندگانی

کجا رفت آن عشق سرکش ...........

هِی با توام ای غم پرست :

از چیست این همه آشفتگی و پریشانی .........

 ...........

وای ، بس است تنهایم بگذار

فرسوده ام ، درمانده ام ،

                    از هجوم افکار

دست بردار از سرم ، میکوبمش به دیوار !!

...........

کجاست شعرهایم ؟؟؟

همان کلمات جوهری ؟

همه را پاشید به صورتم ، سیلاب اشکهایم ....

..............

به قول شاملو :

روزگار ِ غريبيست نازنين

..............

......

دلم گرفته ، کمي برايم دعا کنيد ........

خدايا : چه گناهي کرده به درگاه تو

بايد تحمل کند اين زندگي ِ مصيبت بار را

روزگار ، چشم ديدن بخت بلندش را نداشت

عجز و ناله ي کي به درگاهت  گرفته گريبانش را

او که با بنده هايت سردشمني نداشت

چرا آتش کينه ها زدود ، سراپاي وجودش را

هرگز به دل نداد رسوايي ِ اغيار و همرهان

ليک به دوش کشيد هزار و يک بار ِ  بدنامي و رسوايي را

او که اسيران را ميگشود، درهاي بسته ي آزادي

چرا به جرم جوانمردي ، چشيد طعم فلاکت و بدبختي را ؟

خدايا :  شکسته تر از آن بو د ، دوباره بشکند

قلبش را ميگويم ، کجا درمان ميکنند اين همه جراحت را ؟

ميگفت : با اين خودخوريها راه به جايي نميبرم

از اين زندگي و پليدي هايش  ميرهانم ، پيکرم را

خود را همچو کبوتر ، رها ميکنم سوي آسمان
 

نهايت  ،  سبکبال در آغوش ميکشم  خدايم را

زمستان بیرحم ، ردپای خود را گذاشت و گذشت .....

و اینک بهار

نوروز .... نورووووز :

 پیام آور شادی جمع شکم پرستان

رسول غم و اندوه بی نوایا ن

نوروووز

نوروز :

از رخسار کودک پناه برده در آغوش فقیرانه ی مادر ،

آیا خجالت نمیکشد ؟؟؟؟؟؟

 همان بهتر سرای صاحبان ِ زور و زر خودنمایی کند

 همان بهتر بساط مهمانی اش را آنجا پهن کند

 کودک فقر که شکلات و شیرینی ندارد

 رخسار زردش مهیّای روبوسی نییییست

 گوشه ی لبهای خشکیده اش پر از تبخال.......

باید فکری کرد

نمیدانم ..... باید کاری کرد

بایدعمو نوروز را به خانه ی همه ی بچه ها بُرد

چه فکری ؟

چه کاری ؟ چگونه ؟

وقتی بغضی در گلو نداری

وقتی سینه ات مأمن رنج نییییست

وقتی خط سرنوشت ،

کمیّت ِ شادیها را جدا جدا نوشت

یکی را بیشتر

هزاران را کمتر

چه نوروزی ؟ چه عیدی ؟ چه بهاری ؟؟؟؟

چه پایان پاییز و زمستانی ؟؟؟؟

سیزده :

ِ گره زنی ِ سبزه ها

دور شدن نحسی هاااااا

من که نمیفهمم

درد ما، ساخته ی دستِ من و تو

چه ربطی به طبیعت بیگناه دارد ؟؟؟؟

...................

ای بهارا :

نوروز خرمی ِ دلهای خالی از نفرت و کینه است

قلب من که سالها آغشته شده به زهر نفرت

نفرت از بی عدالتی

نا برابری

نا مروّتی

نا مردمی .....

..........

.........

نه ه ه ه ه

هرگز تو به دل من راه نخواهی داشت

تنم میسوزد

باران میخواهم

من از ابر باران نمیخواهم

سراسر آتشم

مگر نمیدانید از قبیله ی خورشیدم ؟؟

بر من حرام است اشک سرد

من باران از جگرها میخواهم

......

میخواهم بیشتر بسوزم

بسوزم و بسوزم

تا بسوزانم :

ابرهای مصنوعی

با خفاشها و لاشخورهایی که به رعد شان

پناه میبرند

و

شب بی مهتاب

شاهد چشمک دروغین ِ میان ستاره ها

و زمین

جغرافیای شیطانی

آ ه ه ه ه ه..........

ازین فضای آلوده منزجرم

من این فضای منفور را میسوزانم

از خاکسترم

ملکوتی میسازم:

ستارگانش ،

حضور روشن خدا

ماهتابش ،

تن پوش ِ عاشقان تهیدست

آفتابش سرپناهِ :

 طوطی ،

مرغ عشق ،

قناری

من ،

هم قبیله ی خورشید :

                        داغدار از سردی انسانها

                       آرزوهای زمینی ام فراموش شده اند

آسمانی خواهم ساخت

از جنس شقایق ،

آبی ،

سیاه ،

فرقی نمیکند ،

مهم ، یکرنگی اش

.......

و اما تو ...

داغدیده :

آسوده به آسمان من ،

               پرواز کن

به مرگ ِ لاله ها ،

مسموم نمیشوی